Gmina Gryfice

Gmina Gryfice

Gmina Gryfice

*
Polish English French German Italian Russian 
Dzisiaj jest:24 kwietnia 2017 roku  |  Imieniny obchodzą: Aleks, Grzegorz, Aleksander
A+ A A-

Członkowie Rady Sołeckiej

Imię i nazwisko sołtysa

Dane kontaktowe

1. Wojciech Pietrzak

 

Agnieszka

BIAŁEK

 

tel. 781 895 235

 

2. Alina Perek

3. Wioletta Turek

4. Ewa Chaś

 

HISTORIA

KOŁOMĄĆ (niem. Koldemanz), do 1945 r. gmina wiejska, położona 7 km na płd. zach. od Gryfic. W źródłach wymieniona już w 1294 r. jako przedmiot umowy sprzedaży przez rycerza Franza Bevenhusen na rzecz kapituły w Kiamieniuu Pomorskim. Wg dokumentu z 1316 r. właścicielem wsi był Rudolf de Coldemanse, a w 1419 r. Gatzke von Coldemanz. Ponadto we wsi nadal znajdował się udział kapituły kamieńskiej, który stanowił uposażenie dziewiątej prebendy. W 1500 r. właścicielem wsi była rodzina Flemmingów, we wsi mieszkało na pewno 7 gospodarzy. W 1518 r. wieś należała do Kurta Flemminga. W kolejnych latach nastąpił podział Kołomąci na udziały, które posiadali poszczególni członkowie rodu Flemmingów, w 1628 r. 2 udziały: Hasso Adama Flemminga- 11 włók małych oraz Kaspar Flemming- 19,5 włók małych. W tym czasie w dobrach ziemskich oraz wsi był tez młyn  i owczarnia. W 1666 r. wieś podzielona była na 4 udziały, a w 1699 r. na 3 udziały. W 1737 r. odsprzedał dobra ziemskie i wieś majorowi Brockhusenowi. W 1734 r. we wsi było 10 gospodarstw chłopskich, wg opisu z 1780 r., 1 folwark, młyn-wiatrak, owczarnia, 5 gosp. chłopskich, 2 gosp. zagrodników, karczma, mieszkał także nauczyciel. Łącznie we wsi było 20 gospodarstwa domowych. W 1789 r. dobra Kołomąci otrzymał Georg Zastrow,w 1819 r. dokonał on regulacji gruntów między dominium a gminą wiejską. Każde gospodarstwo chłopskie liczyło wówczas po 65 mg, a zagrodnicze po 30 mg. Ponadto we wsi utrzymywał się wiatrak-młyn i owczarnia. W 1827 r. we wsi i majątku mieszkało 125 osób. Georg Zastrow mieszkał w pow. szczecineckim, a dobra w Kołomąciu wydzierżawiał,  następnie przekazał zięciowi Karlowi H. Flemmingowi, który majątek odsprzedał rodzinie mieszczańskiej Gloxin. Ta ostatnia była spokrewniona  trzebiatowską rodziną kupiecką Janicke. W 1870 r. w majątku stanowiącym okręg dworski mieszkało 185 osób w 8 budynkach mieszk., a dobra ziemskie obejmowały 3684 mg, w tym 2395 mg gruntów ornych, 490 mg użytków zielonych, 563 mg lasów oraz 127 mg wód stojących. Gmina wiejska wówczas obejmowała 746 mg, w tym 379 mg gruntów ornych, 88 mg użytków zielonych, 47 mg lasów. W gminie mieszkało 70 mieszkańców, w 9 budynkach mieszk., w tym młynarz, 5 chłopów i 2 zagrodników. W  1923 r. właścicielem dóbr ziemskich dóbr ziemskich w Kołomąciu był Rudolf Gloxin, w 1914 r. majątek obejmował 964 ha, hodowano w nim 46 koni, 125 sztuk bydła, 1000 owiec, 180 świń. W 1945 r. majątek Rudolfa Gloxina obejmował 727 ha, a zatrudnienie w nim miały 32 rodziny. Z kolei grunty chłopskie podzielone były między 6 gospodarstw. W 1930 r. okręg dworski włączono do gminy wiejskiej, która w 1931 r. obejmowała 1148,6 ha pow. na jej terenie znajdowały się 53 budynki mieszk. we wsi Kołomąć i osiedlu Zagórcze, w których mieszkało wg spisu powszechnego z 1925r. 106 osób. Tworzyły one 54 gosp. domowe . Gmina Kołomąć stanowiła od 1875 r. siedzibę obwodu urzędowego, a także od 1874 r. znajdowała się tu siedziba urzędu stanu cywilnego. Parafia ewangelicka dla niego była w Baszewicach, a mieszkających we wsi w 1925 r. 2o katolików należało do parafii w Gryficach. Szkoła w Kołomąciu działała już w połowie XVIII w. W 1753 r. nauczycielem był kowal Johann Judes, w 1791 r. szkoła posiadała własny budynek wraz mieszkaniem dla nauczyciela. W szkole uczyły się również dzieci z Zagórcza. W 1939 r. wieś liczyła 307 mieszkańców.

Od 1945

Miejscowość położona nad malowniczym  Jeziorem Kołomąckim, wśród lasów, charakteryzuje się walorami krajobrazowymi. To powoduje, że tutaj mieszkańcy Gryfic wypoczywają  w weekendy. 6 marca 1945 zdobyta przez wojska radzieckie 3A 1FB i przekazana następnie władzom polskim. We wsi znajdują się ruiny kościoła rozebranego w latach 1951-1952. Świątynia była ceglana, neogotycka, z pełnym wyposażeniem, z barokowym ołtarzem  i organami. W centrum wsi dawna posiadłość rodu pomorskiego Flemmingów, zniszczona po roku 1945. Tutaj na zniszczonej posiadłości Flemmingów, w pobliżu jeziora, w latach 1960 - 1970 miał swój ośrodek wypoczynkowy Zakład Przemysłu Jedwabniczego z Łodzi. W latach 1949-1970 we wsi czynna była szkoła podstawowa z klasami I-IV o 1 nauczycielu. Ostatnim nauczycielem i kierownikiem szkoły była Ludwika Jędzura. Budynek szkoły zaadaptowany na mieszkanie. W latach 70. i 80. ubiegłego wieku nad miejscowym jeziorem swój ośrodek wypoczynkowy miała zlokalizowana w Gryficach jednostka wojskowa. Na terenie wsi istnieje 20 budynków mieszk., kilka z nich powstało w ostatnich latach XX w. Siedziba sołectw. Liczba mieszkańców: 1993 r.-157, 2010 r.- 196.

 

Źródło: Gryfice. Dzieje Miasta, praca zbiorowa pod redakcją Tadeusza Białeckiego, wyd. Urząd Miasta Gryfice, Uniwersytet Szczeciński, Oficyna Wydawnicza Archiwum Państwowego w Szczecinie „Dokument”; Szczecin 2013; s. 578-579.

© 2014 Gmina Gryfice. Wszelkie prawa zastrzeżone.

*